toz duman
kurallarıyla savaş açtılar
sevgileriyle kucakladılar
özlemleri bıraktılar geride
anlamaları-anlaşılmamaları
yüreklere değdiler
gönülleri talan ettiler
şimdi uzaktan baktığım o alanda
yağmalanan
arda kalan ganimetlerdi
“biz annemin iki kızıydık” -1-
çook başındaydık daha yolun
ne yemekler taştı tencereden
ne emekler yandı tencerede
böyle oldu ‘kara dipli tencere’
çok salça koyduk bilmeden
bozdu lezzeti
kıvamında olması için
yürüdük yolları
pratiklere boğulduk mutfakta
herkesin tecrübesi kendineydi
el ele benzemezdi çünkü
anne
biz nasıl öğreneceğiz hayatı
yakmadan-yanmadan
taşırmadan-dökmeden
kırmadan-kırılmadan
teflonlara mı sığınalım
bakır tencereye mi güvenelim
anne ne zaman
nasıl pişer bu yemek
ne zaman koyarız sofraya
kıvamıyla lezzetli bir yemeği
kalabalıkla güzel olur bu sofralar
yalnız tadı çıkmaz
o yemekler iştahla yenir kababalıkla
kimler gelir bizim sofralarımıza
o kalabalıkları nasıl toplarız acaba
nasıl öğreneceğiz bu kadar şeyi
nasıl kendi sofralarımızı kuracağız
hangi dostlarla paylaşacağız
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder