4 Şubat 2014 Salı

“biz annemin iki kızıydık” -5-




(23 nisan hatırası, annemizin diktiği elbiselerle)



bir kedi gibi eğittiğimiz
civcivler büyüttük omuzlarımızda
ee tamam o zaman
insan da insan gibi evrilebilirdi

-ben romantiğim
-ben gerçekciyim

-romantiğim ben, hiç sevmem matematiği
 nasıl kurarım insan denklemini
-palmiye ağacından yontulmuş kılıcım yeter bana
 iyilerin yanındayım, kötülerle savaşırım

-kusura bakma çok sevdiğim Ulu Şair
 söylediğinin aksine
“hayatta ben en çok anamı sevdim”
 zor insandır
-ben babamı sevdim, çünkü bana kural yoktu,
 özgürlüklerimi kısıtlamadı

-özgürlüğümü söke söke aldım zor anamdan, kasabadan
-ne yapsam hoşgörürdü, çok gülerdi babam
 ne de olsa erkek evlat yerine koyduğu ikinci çocuğuydum

-şu görücüleri aramıza sokmasaydın iyi olacaktı anne
-görcülere tuzlu kahve yaptın mı biter iş abla

-beni ilk görenle, benim ilk gördüğümle evlenemem anne
-senin görücüye tuzlu kahveyi ben yaparım abla

-sağol kızkardeş kurtardın beni
-peki diğerlerinden...

-ben üniversite okumak istiyorum anne, yeteneklerim var
-????

-yüreklendir beni destek ver
-ben de… 
 iyi savaşçıyım ben

-bana güvendiğin için sağol anne
 -sağol anne

“makas değiştirdi tren”

-ben yüksek dağlara çıkmak istiyorum anne
-ben dansetmek istiyorum keyifli ortamlarda

-özgür olmak istiyorum anne
-yuvam olsun, ailem olsun istiyorum

-yürüyebildiğim kadar yürümek istiyorum
-çocuğum olsun, ailem olsun

-ne yaptın bize kasaba
 nasıl değişti bu makas
 nasıl bir çapraz bu
 hani ben evlenecektim
 kız çocuğum olacaktı
 annem kadar olsun istemedim mi acaba
 olmadı çünkü
-hep ben evlenmeyecektim
 evlendim, iki oğlum oldu,
 yuva kurdum

-yuva dediğin bir oyuktur
içine yerleştiğin
ben o oyuğun içine
yerleşmek istemedim sanırım
bu yüzden mi kızım olmadı
-benim tasarımım değildi
öğretilene uydum sanırım

-cesaretle hayal kurdum
-cesaretle yuva kurdum